Broddelen

Samenvatting: Broddelen (zoals op de achterkaft)

Broddelen is ee spraakstoornis die vaker voorkomt dan stotteren en er gemakkelijk mee wordt verward. Een broddelende spreker spreekt en formuleert slordig en is vaak slecht te verstaan. De spreker begrijpt niet waarom hij niet goed overkomt en hijzelf en de luisteraar zien de veelvuldige versprekingen meestal slechts als slordigheden. De stoornis kan aanvankelijk gemakkelijk over het hoofd worden gezien. Dat is jammer, want een tijdige en adequate behandeling van broddelen kan veel moeilijkheden voorkomen. Broddelen bleef tot eind vorige eeuw een onbegrepen stoornis en paste niet in enig ander tot dan toe gedefineerd stoornisgebied. Bij broddelen blijkt dat niet de aansturing van de spieren is verstoord, zoals bij stotteren, maar de planning van de spraak- en taalactiveiten bij een te hoog communicatietempo. Broddelen komt overigens vaak voor in combinatie met stotteren. In dit boek zijn de resultaten van wetenschappelijk onderzoek naar broddelen verwerkt tot een concrete behandelmethode. De auteurs bespreken de theoretische achtergronden, de (differentiaal) diagnostiek en therapeutische strategieën, verduidelijkt met veel voorbeelden. Daarmee is broddelen een volwaardig handboek over dit onderbelichte onderwerp. Het is geschreven voor studenten logopedie eb voor profesionals als logopedisten, orthopedagogen en remedial teachers. Op de website bij het boek staan onder andere formulieren voor onderzoek, oefeningen en videofragmenten.

NBD|Biblion recensie

Van Dale definieert 'broddelen' als 'slecht, slordig spreken (door onvoldoende kennis of vaardigheid)'; uit dit boek blijkt dat deze definitie aanvulling behoeft. Broddelen is tegenwoordig (ook) een vakterm in de logopedie. Broddelen is een van de twee grote als 'vloeiendheidsstoornissen' aangeduide problemen waar logopedisten mee te maken hebben. Het andere is het bekendere stotteren; er komen overigens veel mengvormen voor. In de logopedie wordt de laatste jaren in het kielzog van de vooruitgang in de cognitieve neurowetenschappen veel vooruitgang geboekt; dit boek geeft op voorbeeldige wijze verslag van deze recente vooruitgang in diagnostiek en behandeling van het broddelen. Verschillende uitstekende eigenschappen verdienen speciale vermelding: de stijl (perfect vloeiend), de wetenschappelijke onderbouwing (vijftien bladzijden literatuurverwijzingen, index), lay-out, illustraties (enkele fraaie cartoons). Uiteraard een must voor iedereen die met het probleem te maken heeft; aangezien, zoals de openingszin zegt, 'niemand honderd procent vloeiend spreekt', kan het ook leerzame lectuur zijn voor iedereen die van zich zelf meent dat hij/zij niet 100% vloeiend spreekt.
Dr. H.S. Verbrugh (NBD|Biblion recensie)