De aap met de blauwe ogen

Samenvatting: De aap met de blauwe ogen (zoals op de achterkaft)

Gerhardt Mulder (72) beschouwt de mens als één van de tweehonderd apensoorten. Hij vindt de mens een bijzonder soort aap, niet alleen omdat 'dit dier' een vacht mist, maar ook door de manier waarop het vecht. Zeker dit laatste doet het met een felheid en originaliteit, die niet is te vergelijken met de andere soorten. In dit boek laat Mulder de strijd zien vanuit het oogpunt van de soort die in de bomen leeft.

NBD|Biblion recensie

Als de verzorger van de slingeraap Sjon en van zijn vriendinnetje de kapucijnapin Moon sterft, gaan ze op zoek naar een eigen plek in de jungle. Daar is er de dubbele dreiging van de andere wilde dieren en van Grasman en zijn helpers. Die probeert wilde dieren te vangen om ze te verkopen aan Europese dierentuinen. Uiteraard kent het apenduo de ware toedracht niet maar ze willen, al dan niet met behulp van een bavianenstam, deze dierenhandel een halt toeroepen. Het zal hen duur komen te staan. De auteur maakt van deze twee apen sprekende en denkende wezens, in staat om met elkaar en met andere apen van gedachten te wisselen en een hele strategie uit te werken, die het menselijke handelen dicht benadert. Sjon en Moon hebben daarvoor ook een eigen woordenschat ontwikkeld die voorin verklaard wordt, en waarvan de voornaamste woorden ook op een boekenlegger zijn afgedrukt. Dit merkwaardige verhaal is gebaseerd op het verhaal van een gids van de Kambastam uit Tanzania, waarin een aap met blauwe ogen voorkomt (zie titel). Normale druk.
Manu Manderveld (NBD|Biblion recensie)