De eenzaamheid van de priemgetallen

Wat andere klanten van dit boek vinden

Een prachtig, meeslepend verhaal van eenzame mensen. Een beetje droevig mooi. Met weinig woorden vertelt zodat je het gevoel krijgt een boek van wel 500 pagina's te hebben gelezen. Heel knap

Een prachtig verhaal over twee mensen die geen verhouding met elkaar, maar naast elkaar hebben. Giordano beschrijft heel mooi:
een band die alleen kan bestaan tussen twee mensen die hun eenzaamheid in de ander herkennen.
Mattia en Alice, beiden door het leven beschadigd komen elkaar in hun pubertijd tegen. Een relatie opbouwen en onderhouden is voor beide moeilijk. Toch kan het gevoel liefde worden genoemd. Prachtig 5 sterren! De schrijver laat zowel Mattia als Alice in hun waarde. Namens Bruna Raalte Evelien Steinebach

Zeer zeker de moeite waard om te lezen. In het begin een beetje moeite om in het verhaal te komen.
Eenzaamheid is zeker een goede titel voor dit boek. Twee mooie verhaal lijnen die mooi op elkaar aansluiten.
Het einde vond ik helaas een beetje onaf.

'De eenzaamheid van de priemgetallen', een van de meest grijpende titels die ik ooit heb gelezen en tevens reden voor aanschaf van het boek was. Er ontpopt zich een prachtige verhaallijn over twee getraumatiseerde kinderen die elkaar vinden en worstelen met hun innerlijke demonen uitmuntend in een zoektocht naar de herwinning van hun zelfrespect. Alice en Mattia als priemgetallen; een prachtige metafoor voor deze twee personages die zijn losgeraakt van hun tijdgenoten. Een metafoor die de eenzaamheid 'van het anders zijn' treffend verwoord en nogmaals benadrukt dat wij leven in een maatschappij waarin een afwijking van 'het normale' niet getolereerd wordt.

De eenzaamheid van de priemgetallen beschrijft een erg bijzonder, en uniek verhaal. De personages hebben ieder een (diepe) beschadiging, en ondanks dat deze beschadigingen een zeer grote rol spelen worden zij door de schrijver onaangetast en in hun waarde gelaten. Het is bijzonder hoe deze personages zo worden beschreven dat iedere lezer zal accepteren dat deze zo zijn. Voor de onderlinge band die de personages met elkaar hebben geldt hetzelfde, aan het eind kan ik niet zeggen waaruit deze band bestaat, enkel dat deze er is.
De prachtige manier van schrijven raakt. En deze doet mij erg denken aan Arthur Japin. Het is een manier van schrijven die maakt dat je het boek soms even naast je neer legt, en de tekst op je in laat werken voordat je verder leest. De schrijfwijze van Giordano verzwaart echter op geen enkele manier het verhaal en hierin verschilt hij van Arthur Japin. Giordano gebruikt zijn manier van schrijven als een versiering. Het boek leest dan ook heerlijk weg. Het enige nadeel aan dit boek is dat je het op een gegeven moment uit gelezen hebt. En zult moeten wachten tot we meer van deze veelbelovende schrijver zullen horen, en hopelijk zullen lezen.

Misschien waren mijn verwachtingen te hoog door alle positieve recensies. Ik vond juist dat perosnages oppervlakkig bleven, ik wilde meer weten van de verschillende relaties, ouders, maar dat kwam niet. Ik vond het ook veel te depressief en zwart. Niet enthousiast dus.

Twee verminkte kinderen: Alice loopt met een mank been na een skiongeluk en Mattia met een beschadigde ziel na het verdwijnen van zijn tweelingzusje. In hun jeugdjaren ontstaat er een uiterst kwetsbare relatie tussen hun beide,
gepijnigd als ze zijn, zijn ze niet in staat om hun gevoelens te uiten. Later blijven ze door een onzichtbare draad met elkaar verbonden. of zoals Giordano in het boek: De eenzaamheid van de priemgetallen zegt: "De anderen zagen als eersten wat Alice en Mattia pas jaren later zouden begrijpen."
Giordano heeft het leven van Alice en Mattia wondermooi beschreven, een boek wat verschrikt vraagt om gelezen te worden.

Prachtig boek wat je in één adem uitleest. Twee beschadigde kinderen, ieder afzonderlijk een trauma meedragend, ontmoeten elkaar op de middelbare school. Ieder in hun eigen wereld levend met een muur eromheen waar weinigen doorheen kunnen dringen. Toch komen ze nader tot elkaar en we volgen hen vanaf hun kind-zijn tot hun volwassenheid. Beide moeite hebbend met het accepteren van zichzelf, hun lichaam, hun gedachtegang. De levens gaan uiteen en komen elkaar weer tegen en beschrijven hoe Mattia en Alice hun weg in het leven vinden. De zo ongelooflijk mooi en beeldende schrijfstijl maken het boek op meerdere vlakken boeiend. Een onderwerp met meerdere aanverwante vertakkingen waar met zorg mee om gegaan dient te worden en de schrijver weet dit op uitstekende wijze neer te zetten. Een trauma, in welke vorm dan ook, draag je je leven mee en uit zich op vele manieren. Een meer dan treffende roman.

Na alle positieve recensies heb ik het boek ook gelezen. Helaas heeft het niet aan mijn verwachtingen kunnen voldoen. Het boek leest wel lekker door, maar soms was het een beetje saai. Ook het einde vond ik teleurstellend, had er meer van verwacht.

Wat ontzettend jammer dat ik dit boek uit heb want ik vond het echt prachtig.
Ik zou het zo weer opnieuw willen lezen iets dat ik ook zeker nog eens ga doen.
Het boek leest heel prettig weg en het is triest maar ook mooi.
Deze roman is het debuut van Paolo Giordano en sinds het in Italië verschenen is, staat het daar onafgebroken in de Italiaanse bestsellerlijst.
Heel begrijpelijk en heel terecht vind ik.
Ook zijn de filmrechten verkocht en kreeg het boek vorig jaar de Premio Strega.
Hiermee is deze auteur de jongste winnaar van deze belangrijkste literaire prijs in Italië. Ik ben ook heel benieuwd naar deze film hopelijk wordt die net zo mooi als het boek wat in elk geval wel in mijn top 10 komt.
Kortom een AANRADER.

Paolo Giordano, de auteur van dit mooi stuk kunst, lijkt alles mee te hebben zitten. Werkend aan zijn promotie van de studie Natuurkunde, aantrekkelijk zijnde, jong van leeftijd en nu al een bestseller op zijn naam. Want dit boek heeft alle ingredienten voor een subliem boek. Je kunt het als beste vergeleken als een enorme kaskraker van een film, geen overgewardeerde Hollywood (actie) film maar zo’n beetje een ‘Into the Wild’ of ‘The Curious Case of Benjamin Button’. Ik vind dit boek weglezen als een flim, je wilt er ook niet mee stoppen. Wie wil er nu midden in de film stoppen met kijken? De ingenieuze titel zegt al genoeg. De twee personages die er inspelen gaan in je zitten en je leeft gelijk met ze mee. Ik zou zeggen lees dit boek en bekijk de briljante film in je mind. Want natuurlijk zoals tegenwoordig elk goed verhaal zal er in de toekomst een film van komen. Maar waarschijnlijk zal die zeker niet het boek overtreffen.

MOOI BOEK.TWEE VERHALEN DIE NA EEN PAAR HOOFDSTUKKEN IN ELKAAR VLOEIEN.TWEE KINDEREN DIE ALLEBEI IETS HEBBEN ERVAREN IN HUN VERLEDEN.HET IS EEN BEETJE EEN ANDER VERHAAL DAN ANDERS MAAR WEL BOEIEND.
DE PERSONAGES ZIJN OOK ANDERS,VREEMD,EENZAAM,ENZ.
HAD HET BOEK IN NO TIME UIT.HET EINDE MOET JE EVEN OVER NADENKEN,IN IEDER GEVAL GEEN EINDE ALS DAT JE VERWACHT.EEN AANRADER,MAAR NIET SUPERMOOI,WEL GEWOON EEN MOOI BOEK,WAT JE TOCH WEL GELEZEN MOET HEBBEN.VOND HET WEL EEN 8 WAARD.DE TITEL VOND IK OP DE EEN OF ANDERE MANIER OOK HEEL MOOI.HEEL OPVALLEND.

In de eerste hoofdstukken een blik op het leven van 2 kinderen die allebei een traumatische ervaring hebben wat invloed op hun leven blijft hebben. Op de middelbare contact krijgen ze, allebei als "outsider" contact met elkaar en voel je een bepaalde verbondenheid.

Toch gaan ze allebei hun eigen weg maar blijven ze met een soort onzichtbaar lijntje aan elkaar verbonden en juist dat lijntje trekt hun in een latere fase in hun leven weer even naar elkaar toe.

Waar ik me juist heel vaak in een boek in een hoofdpersoon kan inleven, ontstond in dit boek juist na een aantal hoofdstukken een afstand. En ben er nog niet uit of deze afstand bewust door de schrijver in het boek gebracht is om Alice en Mattia juist als priemgetal (afstandelijk, eenzaam en alleen) een plek in het verhaal te geven of omdat het boek me vanaf dat moment minder ging boeien en er daardoor als het ware een afstand ontstond.

Het boek geeft je een unieke kijk in het hoofd van de hoofdpersoon en zijn onvermogen om contact te leggen met andere mensen. De andere personen in het boek hebben eveneens problemen met contact leggen en kunnen niet zichzelf zijn. Ze hebben allemaal een methode om de wereld voor hun dragelijk te houden. Doordat ze dezelfde problematiek hebben, worden ze als het ware naar elkaar toegetrokken als magneten. Het open einde vind ik wel erg jammer, ik was graag te weten gekomen wat er nou met Michela gebeurt was. De schrijfstijl is wel zo dat je niks anders kan doen dan mee te voelen met deze personen ***1/2

Ik vond het niet echt een geweldig boek. Ondanks dat het op zo'n manier is geschreven dat je door wil lezen, vond ik het toch een beetje saai. Dit lijkt tegenstrijdig, maar er gebeurde niet veel in het verhaal.

Zeker de moeite waard om te lezen maar ik vond het ook weer niet zo goed als iedereen zegt. Wat mooi is is de eenzaamheid en het onvermogen wat echt er afdruipt, maar het geheel is wel heel droevig en op een of andere manier raakt het nu ook weer niet zo dat je er lang over na blijft denken. Wel trouwens een prachtige titel die heel goed past !

In het begin dacht ik regelmatig: waarom vindt men dit zo'n geweldig boek? Het leest wel lekker weg, daar ligt het niet aan. Maar juist nadat ik meer dan de helft had gelezen begon het mij wat meer te grijpen. Ik was ook wel benieuwd naar het einde, dat mij dan weer tegenviel.
Het verhaal grijpt je niet voldoende om helemaal met de hoofdpersonen mee te leven. Een knap debuut, dat wel. Als je zo jong bent en een dergelijk bijzonder verhaal op papier zet.... knap.
Maar er blijft een zekere afstand tussen de lezer en Alice en Mattia. Inderdaad, misschien met opzet.
Voor mij topper. 3 sterren vind ik voldoende.

Schrijf zelf een beoordeling

Schrijf zelf ook een beoordeling over dit boek
(Om de betrouwbaarheid te vergroten vragen wij u eerst in te loggen)