De laatste parade

Samenvatting: De laatste parade (zoals op de achterkaft)

Het zijn vooral de woorden van Baas Hugo in het titelverhaal die kenmerkend zijn voor vrijwel alle verhalen in De laatste parade: 'Mi no wani no wan babari'. Mocht ik ooit sterven dan geen schandaal aan mijn oren, maar wel vrolijkheid en plezier.

NBD|Biblion recensie

Surinaamse literatuur is schaars en deze verhalenbundel is een welkome proeve van proza uit het voormalige overzeese koninkrijksgebied. Ruth San A Jong (1970) woont en werkt in Suriname. Met het titelverhaal won zij de Kwakoe Literatuurprijs in 2002. Enkele van haar verhalen zijn opgenomen in Surinaamse bloemlezingen. Ze is de oprichter van de Schrijversvakschool Paramaribo. De verhalen in deze debuutbundel hebben min of meer hetzelfde thema, namelijk de dood. Dat is een nadeel bij een boek van deze geringe omvang. Aan de andere kant is er ook sprake van evenwichtigheid en rust. De schrijver weet haar verteldrang geduldig te beteugelen. Er komen naast het centrale thema ook diverse Surinaamse kwesties aan bod zoals winti, buitenvrouwen, maar ook universele problemen zoals euthanasie en pesten. Surinaamse woorden en begrippen worden niet apart verklaard, maar subtiel kenbaar gemaakt in de context. De bundel maakt benieuwd naar andere thema's en verhalen van deze eigentijdse Surinaamse auteur. Gebonden uitgave op pocketformaat; kleine druk.
A. Rampadarath (NBD|Biblion recensie)