De seals elite

Samenvatting: De seals elite (zoals op de achterkaft)

Wat bezielt intelligente, hoogopgeleide jongens om zich vrijwillig te laten vernederen, afbeulen en compleet te laten afbreken om in een nieuwe vorm weer te worden opgebouwd? Waarom zou je je laten mishandelen, bijna laten verdrinken in ijskoud water en dagenlang marcheren zonder slaap? Met andere woorden: waarom zou je een Navy SEAL willen worden? Toch zijn er jaarlijks talloze jonge mannen die zich aanmelden om dat felbegeerde insigne te verwerven: de fameuze Navy SEALs Trident. Dick Couch, zelf een SEAL uit de Vietnamoorlogstijd, neemt de lezer mee tijdens de genadeloze training van klas 228. Hij laat de jongens zelf aan het woord: het verdriet en de teleurstelling van hen die het niet haalden, de vreugde en trots van diegenen die, vaak zelfs tegen hun eigen verwachtingen in, wel de eindstreep bereikten en zijn geworden waar ze voor trainden: mannen met moed, een sterk karakter en de allesoverheersende wil om te winnen.

NBD|Biblion recensie

De schrijver, zelf ex-Navy SEAL, loopt in dit boek mee met klas 228 (ieder opleidingsgroep krijgt een volgend nummer) tijdens hun opleiding tot de best getrainde en meest gevreesde soldaten van de Verenigde Staten. Het lijkt een grote fysieke strafexpeditie, het leren omgaan met vermoeienis, kou, nattigheid en dagen zonder slaap. En bij het minste of geringste de eeuwige push-ups. De training is gericht op het vinden van de rekruten met de sterkste geest, het sterkste lichaam, met gevoel voor kameraadschap, met moed, leiderschap en vastberaden om altijd te winnen. Ruim 80% van de mannen die toch vaak al marinier zijn, valt af. Als ex-lid van het elitekorps kreeg de schrijver alle ruimte en gelegenheid om de opleiding van deze groep mee te maken. Interessant en boeiend verteld en in bepaalde opzichten onthullend. Het is echter een boek uit 2001, wat je je doet afvragen of het niet gedateerd is. Een kort nawoord over SEAL-activiteiten in Afghanistan moet het boek enigzins up to date brengen. Voorzien van zwart-witfoto's van matige kwaliteit.
G.P. Schuring (NBD|Biblion recensie)