De wereld volgens prins Claus

Samenvatting: De wereld volgens prins Claus (zoals op de achterkaft)

Prins Claus stond bekend om zijn liefde voor Afrika en maakte zich veertig jaar lang sterk voor de ontwikkelingslanden. Maar hij was geen typische ontwikkelingswerker: als Duits diplomaat reed hij in het nieuwste model Porsche en in Afrika waterskiede hij achter zelfgeïmporteerde speedboten over de meren. In de Dominicaanse Republiek steunde hij het gewapende verzet dat dictator Trujillo doodde, zo blijkt uit dit boek. In Nederland was zijn eerste functie voorzitter van de Nationale Commissie Ontwikkelingsstrategie, die het draagvlak voor hulp aan de derde wereld moest verbreden. Ook in zijn latere functies beef hij een geduldig ijveraar voor een eerlijker omgang met de arme landen. In De wereld volgens prins Claus' denkbeelden beschreven, niet alleen over de ontwikkeling, maar ook over milieu, (bio)technologie, cultuur, de vrije markt, de rol van het bedrijfsleven en tal van andere gerelateerde onderwerpen. Centraal in zijn denken stond de notie dat ontwikkeling veel meer is dan alleen economische groei.

NBD|Biblion recensie

Wat voor ideeën had prins Claus (1926-2002) over ontwikkelingssamenwerking? Hoe ontwikkelden die ideeën zich? Wat was zijn invloed op het beleid en hoe werd er over hem gedacht? Op die vragen geeft journalist Bieckmann een genuanceerd antwoord in deze doorwrochte studie, waarvoor hij niet eerder openbaar gemaakte documenten kon gebruiken, zoals rapporten die Claus schreef of een lezing die hij niet mocht uitspreken - vermoedelijk omdat hij te kritisch was! Het is geen biografie, maar waar nodig worden wel zaken uit Claus' leven vermeld, te beginnen met zijn werk op Duitse ambassades in de Dominicaanse Republiek en Ivoorkust. Uiteraard wordt ingegaan op zijn werk als voorzitter van de NCO en zijn adviseurschappen voor de ministers van Ontwikkelingssamenwerking. Claus komt naar voren als een tegendraadse, kritische, voortdurend vragenstellende diplomaat, die tegen betutteling was, bleef hameren op het belang van cultuur en vrouwen in de ontwikkelingslanden en ook steeds pessimistischer werd - zeker nadat hij in 1995 Tanzania had bezocht, het land waar hij in zijn jeugd gewoond had. Een genuanceerd boek, een goede studie over een lid van het Nederlandse koningshuis. Met bronnenoverzicht, eindnoten en een alfabetisch register.
J. van Bree (NBD|Biblion recensie)