Een keukenmeidenroman

Wat andere klanten van dit boek vinden

Een keukenmeidenroman is werkelijk een prachtig geschreven boek over het verschil tussen blank en zwart,het speelt zich af in de begin jaren 60 in Jackson Mississippi
Het verhaal gaat over twee zwarte hulpen, Aibileen en Minny, en over een blanke vrouw,Skeeter.
Skeeter wil schrijfster worden en besluit een boek te gaan schrijven met behulp van de zwarte hulpen door ze te laten vertellen hoe ze door hun blanke werkgeefsters behandeld worden.
Ik vond het een erg mooi boek,voelbaar is de angst als het boek is uitgegeven, stel je voor dat hun werkgeefsters het ontdekken!
Eigenlijk heel triest om te lezen hoe de blanken hun zwarte hulp gebruiken, maar hartverwarmend om te lezen hoeveel de hulpen van de kinderen houden die ze onder hun hoede hebben.
Het blijft ongelooflijk eigenlijk dat "de blanken" zo "de zwarten" behandelen, wat bezielt mensen om wit beter te vinden dan zwart?
Hoe goed is het dat nu Obama president is,dat hadden de mensen in de zestiger jaren nooit kunnen denken.
Kathryn Stockett heeft een ontroerend,meeslepend en soms ook humoristisch boek geschreven.

Een geweldig boek. Vanaf de eerste pagina word je erin meegezogen. Hoe bekrompen kunnen mensen zijn. Wat hebben de zwarten toen veel moeten doorstaan. Ze staan bij mij op een hoger niveau als die rijken waar ze voor moesten werken. Je voelt het en je proeft het. Als ze een kind knuffelen voelde je warmte die er van uit gaat. Meesterlijk boek een aanrader.
Een minpunt wie heeft de titel en de kaft verzonnen. Gaat over zwarte bediendes en laten een blank kind op de cover zien aan de afwas. Ook de titel, verschrikkelijk. Als ik geen verhaal eerder had gelezen en getipt was door iemand, had ik dit boek zo laten liggen. Zo komt het bij mij althans over als een huis- en tuinromannetje. Dat moet toch niet de bedoeling zijn dacht ik. Als mensen hier ook zo over denken en dit boek daarom laten liggen missen ze een hoop en dat had men kunnen voorkomen. Grote fout.
Dit is een PAREL van een boek. Geweldig goed.

ik kan alleen maar zeggen...EEN ECHTE AANRADER....met een groot uitroepteken..!
geweldig verhaal..ik kon het boek maar niet wegleggen en ik baalde ervan dat ik het boek uithad..
het is een prachtig verhaal.

De flaptekst geeft de inhoud van dit indrukwekkende boek
goed weer. Als lezer ga ik steeds meer houden van Aibileen, Minny
en Skeeter. Ik voel hun onderhuidse spanning goed aan en ben steeds
bang dat ze betrapt worden bij het schrijven van het boek. Nog angstiger
maakt het me als ik besef wat de gevolgen voor hun allen kunnen zijn want
als je leest hoe de meeste "witte" mensen in 1962 te Jackson Mississippi
denken over "zwarte" mensen is dat te triest voor woorden.
Ik ben dan ook blij dat het nu 2010 is met Obama als president iets waarvan men in 1962 niet eens van durfde te dromen.
Hele mooie stukjes vind ik de verhaaltjes die Aibileen vertelt aan Mae Mobley het dochtertje van het gezin waar ze werkt en de warme band die hun samen hebben.
Ook de humor ontbreekt in dit boek niet. Er zijn minimaal 2 verhalen die ronduit hilarisch zijn.
In Amerika verdreef dit boek Dan Brown van zijn nummer 1 positie in de lijst van de best verkochte boeken. Het duurt niet lang voordat dit boek in Nederland op nummer 1 staat daar durf ik zelfs een stuk van Minny's chocoladetaart op te zetten.

Jaren 60, Jackson Mississippi in het diepe droge snikhete Zuiden van Amerika.
Een keukenmeidenroman van Kathryn Stockett.
Het verhaal van twee zwarte vrouwen, Aibileen en Minny. Zij vertellen hun levensgeschiedenis aan de jonge blanke vrouw Skeeter. Het doel is gewaagd: een boek schrijven over het werken van zwarte hulpen voor blanke mevrouwen.
De blanke mevrouwen leiden een verveeld leven, gevuld met bridgen, theekransjes en het lidmaatschap van de plaatselijke League. De zwarte hulpen zorgen voor hun kinderen, strijken plooitjes, koken, poetsen en moeten gebruik maken van een aparte WC.

In deze broeierige sfeer lijkt er iets verschrikkelijks te gebeuren. Wat als zwarte hulpen de waarheid over hun blanke mevrouwen gaan vertellen? Zouden deze blanke vrouwen van toen zich beschaamd afwenden...Zouden de gevolgen zijn zoals Minny ze heeft bedacht: Ontslag, huisuitzetting, dochter en man geen werk, geen geld, de dood!

In de jaren 60 is er heel veel moed nodig om de zwarte hulpen hun verhalen te laten vertellen.
Zware discriminatie is hun lot, een enkeling vat liefde op voor hun blanke toevertrouwde kinderen. Hun werkomstandigheden voor hun blanke families zijn schrijnend, hun waardering minimaal.

Het lijkt alsof de schrijfstijl van Kathryn Stockett luchtig is, haar boek Een keukenmeidenroman leest gemakkelijk..het is echter hartverscheurend en VLIJMSCHERP!!

Werkelijk een prachtig boek over het verschil tussen blank en zwart in 1962 te Jackson, hoofdstad van Mississipi. Een blanke vrouw, Skeeter genaamd, besluit een boek te gaan schrijven over de zwarte hulpen die voor het huishouden en de kinderen zorgen van blanke vrouwen. Het is niet makkelijk om hulpen te vinden die hun verhalen willen vertellen, maar Aibeleen is de eerste die de moed heeft. Minny is de tweede en wanneer een zwarte hulp onnodig achter de tralies beland volgen er meer. Het wordt een boek vol ontroerende verhalen, soms schokkend maar ook zeker met humor geschreven.

De keukenmeidenroman is op een luchtige manier geschreven, maar heeft een sterk verhaal. Het leest als een trein en het is erg moeilijk om het weg te leggen. Het boek doet me denken aan de films 'North & South' en 'Roots', waar racisme ook duidelijk een rol in speelt. De keukenmeidenroman zou ook zo verfilmd kunnen worden!

Enige minpunten aan het boek vind ik toch echt de titel en de cover. Ik zie het toch als een afbreuk op dit ontzettend mooie boek. In Amerika heet het boek The Help. De uitgeverij had beter deze titel kunnen vertalen en het boek De Hulp kunnen noemen. Ook de cover vind ik slecht gekozen. Een blank meisje die de afwas doet? Het gaat juist om zwarte hulpen! Erg jammer dat de uitgeverij hier niet beter over na heeft gedacht, want het doet het boek geen eer aan…

Wat een geweldig mooi boek. Het onderwerp is niet mooi: het gaat over de verhoudingen tussen blanke vrouwen en hun zwarte huishoudsters in Jackson Mississippi begin jaren 60 van de vorige eeuw. Het is de tijd dat Rosa Parks in de bus op een plek ging zitten die alleen voor blanken bestemd was en weigerde op te staan; Martin Luther King houdt zijn vredesmars en John F. Kennedy wordt vermoord.

Het boek vertelt de verhalen van Aibileen en Minny, twee zwarte hulpen en Miss Eugenia Phelan, bijgenaamd Skeeter, een blanke jonge vrouw die met verbijstering aanziet hoe haar vriendinnen omgaan met hun hulpen. Zelf is ze een beetje een buitenbeentje, mede heb ik het idee omdat ze buiten alle schoonheidsidealen valt. Ze wil niet buigen voor de dwang van wat hoort en stelt vragen bij wat ze ziet. Met name haar vriendin Hilly is het prototype van de slechte blanke bazin die er alles aan doet om de scheiding tussen blank en zwart zo groot mogelijk te houden.

Skeeter wil schrijfster worden en bedenkt een plan om zwarte hulpen te interviewen over hun leven als huishoudster in een blank gezin. Wanneer een uitgeefster in New York wel oren naar het boek heeft, moet ze het alleen nog zien uit te voeren. Als eerste vraagt ze Aibileen die na lang aarzelen ja zegt. Het kost Aibileen heel veel moeite om andere hulpen bereid te vinden hun verhaal te vertellen. Doodsbang zijn ze; wat zullen de gevolgen zijn wanneer uitkomt dat ze over hun bazen hebben verteld? Maar na een laatste geval van onterecht ontslag stromen de vertelsters toe en schrijft Skeeter haar boek. De verhalen zijn ontroerend en schrijnend maar ook vol humor en warmte.

Het boek wordt verteld vanuit het gezichtspunt van de drie hoofdpersonen: Aibileen, Minny en Miss Skeeter. Daardoor krijg je iedere keer een nieuwe kijk op de gebeurtenissen. Aibileen is de gehoorzame onderdanige hulp die voor het huishouden en de kinderen van miss Leefote zorgt. Zij uit zich in geheime verhaaltjes aan de dochter van Miss Leefote. Minny is veel uitgesprokener en raakt juist daardoor steeds weer in de problemen. En Skeeter is een jonge vrouw op de drempel van een nieuw tijdperk: de tijd van de hippies en de korte rokken. Ze weigert te doen wat van meisjes van haar stand verwacht wordt en kiest uiteindelijk voor zichzelf.

Ik vond het een erg mooi boek met mooie karakters. Ondanks zijn bijna 500 bladzijden leest het boek als een trein en is het uit voor je er erg in hebt. Maar het gekke is dat ik op de een of andere manier wat spectaculairders had verwacht: een grote apotheose of zoiets. Die is er niet, maar er is wel de voldoening te weten dat alle drie de vrouwen op hun eigen manier voor de rest van hun leven het heft in eigen hand nemen.

Ik vind de titel en de cover van het boek trouwens geen recht doen aan het boek. Het klinkt een beetje als een slechte boeketreeks en dat is het absoluut niet. Het is een prachtige roman die een betere titel waardig is. Waarom niet gewoon de originele titel The Help vertaald? En qua cover wordt de plank naar mijn mening helemaal mis geslagen; het geeft een frivole indruk die hier niet aan de orde is.

Heel mooi geschreven boek. Het speelt zich af in de jaren '60 in Mississipi ten tijde van de rassenscheiding. Blanke gezinnen hebben in die tijd alleen maar zwarte hulpen. In dit verhaal volgen we Minny en Aibileen die als zwarte hulp werken voor hun blanke baas. Samen met de blanke Skeeter schrijven zij een boek over het niet altijd even fijne leven als hulp. De boek zo geschreven dat je het eigenlijk niet weg kan leggen. Het is een ontzettend dik boek, maar doordat het zo goed geschreven is, heb je dat niet door. Het verhaal is ontroerend maar ook humoristisch neergezet. Je gaat echt meeleven met de hoofdpersonen. Zo erg dat het echt in een keer ophoudt als het uit is. Je wilt echt verder lezen. Het is ook een boek dat je aan het denken zet en zou eigenlijk iedereen moeten lezen. Ik denk overigens wel dat de engelse versie van dit boek betere te lezen is, aangezien het echte zuidelijke accent in Nederlandse vertaling niet echt goed klink. Ik heb het er maar bij gedacht.

Ik heb maar 1 woord voot dit boek: Wauw! Dit boek is door mij in het Engels gelezen, waardoor het voor mij helemaal tot zijn recht kwam. Vooral het accent komt helemaal tot uiting in de schrijfstijl van de auteur. Het verhaal draait om drie sterke vrouwen, waaronder een 'blanke' vrouw. Deze vrouw neemt het niet zo nauw met alle regels tussen de 'blanken' en de 'zwarten'. Hierdoor kon ik als lezer ontzettend in haar inleven, vooral als je ziet gebeuren hoe haar vriendinnen met hun hulpen omgaan. Frustrerend om terug te lezen, en verbazingwekkend dat dit ook echt gebeurde in die tijd. Maar ook het stuk huiselijk geweld deed mij huiveren. Het is lang niet zo gemakkelijk, en vooral in die tijd was er weinig te beginnen hiertegen. Soms heb ik met mijn mond vol tanden zitten lezen om de rake opmerkingen van Aibileen en Minny. En vaak ook zo zitten lachen om de acties en gedachten van deze vrouwen. Een taart van eigen deeg om het zo te zeggen! Heerlijk, onvoorstelbaar lekker boek. Ik heb een week over dit boek gedaan, en het was mijn beste tijdverdrijf gedurende deze hele week. Wat een pageturner! Je voelt de gevoelens zo uit het boek komen, dat je niets anders kunt dan deze karakters in je hart te sluiten en met pijn in je hart weer afscheid nemen, wanneer het boek uit is.

Het beste boek dat ik in tijden heb gelezen. Het voert je mee naar Jackson in Mississippi begin jaren '60 waar de slavernij weliswaar al lang is afgeschaft, maar de onderdrukking van de zwarte bevolking nog altijd voort duurt. Op meeslepende wijze verhaalt Stockett over het leven van twee zwarte 'keukenmeiden', Aibileen en Minny, en een blanke vrouw, Skeeter, die zich het lot van de zwarten aan trekt. Alle drie bijzondere vrouwen, die met gevaar voor sociaal isolement, en zelfs voor eigen leven, doorgaan met hun strijd om verandering te brengen in hun situatie, De personages zijn zo geloofwaardig weergegeven dat zij gewoon tastbaar worden. Ontroering, humor, afschuw en verbazing wisselen elkaar af in een boeiend relaas over vriendschap en moed.

Een Geweldig boek en de film is even geweldig...! Echt een must read..!

Een heerlijk boek, klinkt raar want het is natuurlijk wel een zwaar onderwerp; de zwarten in dienst van de blanken in de jaren 60. Ik kon het boek maar moeilijk wegleggen omdat je gewoon wil weten hoe het verder gaat met de dames. Het is zo geschreven dat je je helemaal inleeft in de hoofdpersonen en het gevoel hebt dat je ze ook kent. Een aanrader! Laat je niet afschrikken door 500 blz. want het leest wel lekker makkelijk weg.

EEn zeer goed boek.De moeite waard om te lezen

Wat een geweldig boek. Deze moet iedereen gelezen hebben. Het zet je tot nadenken. Het verhaal is nog niet eens zo lang geleden.
Maken we ons daar nu ook nog schuldig aan?
Je leeft met alle hoofdrolspelers mee. En dan die spanning, worden ze betrapt? Ook de humor is geweldig. Kortom een bezit in je boekenkast.

Net dit boek met een zucht uitgelezen. Een hartverwarmend verhaal over zwarte vrouwen in Jackson, Mississippi en een blanke dame die wil weten hoe het is om "zwart" te zijn en te moeten werken voor de blanke inwoners. Niet elke zwarte hulp werd slecht behandeld, maar de angst voor de blanken was wel overheersend in die tijd (1962). De schrijfster is zelf ook opgevoed met een zwarte hulp en het boek is een eerbetoon aan deze hulp, aan wie ze nooit heeft gevraagd over hoe het was om "zwart" te zijn. Simpelweg omdat ze in die tijd te jong was om zich dat te realiseren. Enkele dingen die ze van haar leerde zijn indirect verwerkt in het boek. Dit hartverwarmende, meeslepende verhaal geeft je een kijkje in de wereld en de harten van twee zwarte hulpen, Aibileen en Minny. Ze worden geïnterviewd voor een boek door een blanke dame, Miss Skeeter. Na eerst behoorlijk wat argwaan is Aibileen de eerste die gaat praten. Na haar volgen Minny en door Minny vertellen nog meer hulpen hun eigen verhaal. Soms zijn de verhalen hilarisch en soms heel droevig. De angst is voelbaar als het boek wordt uitgegeven. De hulpen zijn bang voor wraakacties. Uiteindelijk pakt het voor iedereen goed uit en de drie hoofdpersonen kiezen ieder hun eigen weg aan het eind van het boek. Om verder niet te veel te verraden raad ik iedereen aan het boek gewoon zelf te lezen. Het is een prachtig verhaal en leest heerlijk weg. Zondermeer een dikke vijf sterren waard!

Het is Katryn Stocket gelukt een boek te schrijven waarbij je vanaf het eerste moment het gevoel hebt alsof je zelf in de jaren '60 in Jackson woont.

Wat vooral net dat beetje extra aan het boek geeft, is het besef dat het verhaal an sich en de karakters fictief zijn, maar ... dat het wel gebaseerd is op de keiharde realiteit uit de jaren '60 rond de Mississippi. De Afro-Amerikanen waren weliswaar slaaf-af maar het verschil tussen zwart-wit, discrimatie en de vernederingen die ze als hulp in de huishouding of op het land moesten doorstaan is hartverscheurend.

Geweldig debuut waardoor we letterlijk een kijkje in de keuken hebben gekregen!

Een geweldig boek, het geeft een kijkje in de keuken van de keukenmeiden.

Ik wist voordat ik dit boek ging lezen eigenlijk niet of het wat voor mij zou zijn. Ik ben namelijk meer iemand voor de wat luchtigere chicklit of thriller. Het heeft ook even geduurd voordat ik in het verhaal zat maar toen dat eenmaal was gebeurd, vond ik het prachtig! De personages worden heel goed neergezet, waardoor je echt van ze gaat houden. Het middenstuk vond ik wel wat langdradig maar verder een prachtig boek!

Wat een mooi en indrukwekkend boek over de rassenscheiding, een zwarte bladzijde uit de geschiedenis van Amerika. De auteur neemt ons mee naar Jackson Mississippi van de jaren 60. Ze vertelt op geloofwaardige wijze het verhaal over Aibileen en Minny, twee zwarte vrouwen die beide werken als hulp in een blank gezin en over Skeeter, de jonge blanke journaliste, die samen met hen hierover een boek wil schrijven.

Vanaf het begin heeft het verhaal me in de greep. Het roept van alles bij me op. Boosheid, vanwege de onrechtvaardigheid, het gevaar en de vernedering, die de vrouwen moeten doorstaan. Lachkriebels, vanwege de humor die schuil gaat in de vaak rake opmerkingen en gedachten van Aibileen en Minny. Ontroering, omdat blijkt dat vriendschap en liefde toch volkomen los staat van huidskleur. De karakters werden zo levendig neergezet, zo goed invoelbaar, dat ik ze als het ware kon zien en horen. Je krijgt een band met hen en daarom heb ik ook na het lezen van de laatste bladzijde, met tegenzin afscheid genomen van deze drie sterke vrouwen.

Eén kleine kritische noot... het zangerig Zuidelijk accent komt vertaald naar het Nederlands niet helemaal tot zijn recht. Dit is echter slechts een kleinigheid in vergelijking met wat het boek je verder als lezer te bieden heeft. Een keukenmeidenroman zou eigenlijk door iedereen gelezen moeten worden. Behalve dat het prachtig geschreven is, zet het je ook tot nadenken. Racisme zit zo diep geworteld dat het, waar dan ook ter wereld, helaas nog lang niet volledig tot de verleden tijd behoort.

Een zeer goed debuut van Kathryn Stockett. Ik ben benieuwd naar de boeken die hopelijk nog van haar gaan verschijnen.

Schrijf zelf een beoordeling

Schrijf zelf ook een beoordeling over dit boek
(Om de betrouwbaarheid te vergroten vragen wij u eerst in te loggen)