Een krijger onderweg naar huis

Samenvatting: Een krijger onderweg naar huis (zoals op de achterkaft)

In 2007 vertrok Henk de Velde uit Nederland. Het eerste deel van deze reis zonder einde verscheen onder de titel Nergens is ook ergens. In dit tweede deel wordt Australië aangedaan. Vandaar vervolgt Henk de Velde de reis via the happy islands van Papoea-Nieuw-Guinea naar de paradijzen van Micronesië. Hier werd hij ingehaald als ppalu, navigator en hem werd een permanente plek in hun samenleving geboden. Hier kun je leven zonder geld en daar waar je heen gaat ga je dood zonder geld, zei Chief Teo tegen hem bij zijn vertrek. Hij laat het paradijs achter zich en zeilt via Guam naar Japan. In deze andere cultuur besluit hij dat de reis zonder einde een doel moet hebben. Mede door het gemis van zijn zoon besluit hij terug te zeilen naar Nederland. Dat doet hij niet rechtstreeks. Om zijn ziel niet te verliezen trekt hij naar de Beringzee. Via de Aleoeten en Alaska arriveert hij in Brits Columbia (Canada). In de winterse kou en op een modderstrand moet hij zijn boot repareren na een aanvaring met een dikke boomstam. Als zijn moeder overlijdt krijgt hij steun van de Makah-indianen van Neah Bay. Hij vaart door het Panamakanaal en in de nazomer van 2011 komt hij terug in Nederland. Maar of de reis voorbij is, is nog maar de vraag. Een gedoemd zwerver zet je niet in een huis van steen. Henk de Velde is een observator en hij filosofeert tussen de regels door. De wereld is zijn werkterrein. Deel drie, De omweg, verschijnt in 2012.

NBD|Biblion recensie

Nederlands bekendste avonturier en solozeiler Henk de Velde ging in 2007 weg om nooit terug te keren. Een reis zonder einde, onderweg zijn en onderweg blijven, niet terugkeren. In dit tweede deel* gaat de reis van Australië naar het noorden via Micronesië, Guam, Japan, de Beringzee over naar Alaska en zuidelijk langs de kusten van Canada en de VS, door het Panamakanaal, om uiteindelijk via de oostkust van de Verenigde Staten de Atlantische oversteek te maken naar huis. In tegenstelling tot zijn eerdere overtuiging komt hij in Japan tot de conclusie, dat zijn reis wel een einde moet hebben. Een gevoel dat hem wordt ingegeven door het gemis van zijn zoon Stefan. Hij noemt zichzelf een krijger. Hij neemt zijn lot, aanvaardt dat niet als reden voor wroeging, maar als levende uitdaging. Hij beschrijft plaatsen en mensen prachtig, mensen die het leven nemen zoals het is en tevreden zijn met wat ze hebben. Het eerste deel van het boek is een reisverhaal. Het tweede deel van het boek gaat over Henk, die aan het aftellen is en op de terugweg is van een reis die niet zou eindigen, maar die ook niet voorbij is.
M. van Schaik (NBD|Biblion recensie)