Een vermoeden van vrijheid

Samenvatting: Een vermoeden van vrijheid (zoals op de achterkaft)

Henk de Velde (53) werd bekend met zijn solo rond de wereld reizen. In de boeken die hij hier over schreef beschrijft hij zijn drang tot onderweg zijn naast het behoud van zijn eigen onafhankelijkheid. Nu is hij weer onderweg. Met de Campina verliet hij in 2001 Nederland met het grootse plan de nog nooit eerder bezeilde route boven Siberië te bevaren. Hij kocht hiervoor een 17 meter lang stalen zeiljacht. Hij liet ijsversterking aanbrengen en worstelde met de Russen om vergunning te krijgen. Toen hij in Murmansk aankwam werd hij geweigerd. In plaats van de droom in duigen te zien vallen besloot hij zuid te zeilen, rond Kaap Hoorn, om het het volgend jaar weer te proberen maar dan vanaf de andere kant, vanaf de Straat Bering. Hij beschrijft in dit boek naast zijn belevenissen zijn gedachten onder grandioze sterrenhemels en gedurende grote stormen. Hij combineert zijn gedachten met het denken van de grote wereldfilosofen en voor Nietzsche heeft zijn belangstelling. Zijn thuisland achterlatend, zijn liefdes vergetend zwerft hij rond in zijn vermoeden van vrijheid. Dit boek is deel 1 van de reis met de Campina van vertrek, via de Noordpool naar het onbekende Zuidland. Op weg naar het noorden. Hij is afgezien van zeiler ook filosoof.

NBD|Biblion recensie

Een plezierig te lezen boek dat de sfeer ademt van een avonturier die anno 2011 zeldzaam is. De schrijver, Henk de Velde, is een bekende Nederlandse zeezeiler. Hij zeilde al vele malen rond de wereld. Dit is het verhaal van zijn reis om de wereld via de Noordpool. Een spectaculaire onderneming die het midden houdt tussen een zeiltocht en een expeditie. In dit eerste deel doet hij verslag van zijn reis. Het geheel is mooi en vlot geschreven. Zijn belevenissen worden afgewisseld met filosofische bespiegelingen. Ter illustratie zijn enkele kaartjes (zwart-wit) opgenomen. Een leuk boek waarbij velen kunnen wegdromen over de wereldzeeën. In deze editie zijn de kleurenfoto's weggelaten.
Ir. C.M. van Luijk (NBD|Biblion recensie)