Familieverhalen

Samenvatting: Familieverhalen (zoals op de achterkaft)

Vele Nederlanders vertrouwen het verhaal van hun eigen familie aan het papier toe. Ze duiken in archieven en interviewen familieleden die ze soms al heel lang niet meer hebben gezien. Het verlangen naar een goed verhaal is groot. Tanny Dobbelaar bespreekt in dit boek vragen waar een schrijver van familieverhalen steevast op stuit. Hoe geef je je herinneringen vorm? Hoe laveer je tussen waarheid en loyaliteit?

NBD|Biblion recensie

De auteur, filosofe, journaliste en begeleidster van schrijfcursussen, wijdt een aantal beschouwingen aan de positieve en negatieve aspecten van het schrijven van een familiegeschiedenis. Ze noemt drie essentiële kenmerken van zo'n verhaal: het is autobiografisch, het 'grijpt in' in de familieverhoudingen en het is 'waar'. Aan de hand van voorbeelden worden onder meer de volgende vragen besproken: waarom wil je je familieverhaal opschrijven; wat zal het over jezelf zeggen; wat is het verschil tussen een familieverhaal, een roman en literaire non-fictie; hoe ga je om met trauma's in de familie; in welke vorm giet je het verhaal? De aangehaalde voorbeelden geven de mogelijke dilemma's van een autobiograaf helder weer. Het is jammer dat deze voorbeelden vooral afkomstig zijn uit 'geromantiseerde' familieverhalen van bekende schrijvers. Noten met vermelding van de titels van deze literatuur zijn achterin opgenomen. Voor een ieder die zijn familiegeschiedenis wil opschrijven, biedt dit boek weliswaar geen handleiding, maar wel nuttige tips.
Jessie van der Meer-Middelburg (NBD|Biblion recensie)