Filosofie van het landschap

Samenvatting: Filosofie van het landschap (zoals op de achterkaft)

'Lemaire beschrijft de ontmythisering van de westerse ruimte vanaf het moment dat het landschap door Petrarca "ontdekt' werd tot aan de totale publicatie daarvan in de fotografie en de gretigheid van het toerisme. Deze beschrijving wordt gevat in zeer fundamentele beschouwingen over het landschap als cultuur, de rituele herhaling rond een heilig middelpunt, het reizen, wandelen en wonen, over stad en platteland, over prehistorie en volksgeloof en over de mythische verschrikkingen van het middaguur. Een samenhangend stuk cultuurfilosofie, behorend tot het beste wat er op dit gebied gepubliceerd is. Wie aanvaardt dat er behalve economie, fysica, informatietheorie en maatschappijkritiek ook nog cultuurfilosofie beoefend mag worden, kan, lijkt mij, niet blind blijven voor de kwaliteiten van Lemaire als filosoof.' - Cornelis Verhoeven, de Volkskrant

NBD|Biblion recensie

Rond 1400 begon de Europese mens op geheel andere wijze de ruimte te organiseren dan voorheen. Schilders en literatoren ontdekten het landschap. Ook de gewone man trok de natuur in. Van pelgrim werd hij tot wandelaar om zich ten slotte te ontwikkelen tot toerist. Deze geschiedenis is op zichzelf al intrigerend. Zij wordt dat nog extra doordat een filosoof er de uitdrukking in naspeurt van zeer diep ingrijpende ontwikkelingen in de gehele natuur. Er valt uit dit boek, dat inmiddels als standaardwerk geldt, veel te leren. Het is bovendien erg prettig geschreven, best toegankelijk voor een breder publiek dan alleen voor vakfilosofen. Met noten. Vanaf de 6e druk (1996) met een kort nieuw voorwoord van de auteur waarin deze zijn recentere inzichten verwoordt; sindsdien ongewijzigd herdrukt.
Redactie (NBD|Biblion recensie)