Het gezicht van pijn

Samenvatting: Het gezicht van pijn (zoals op de achterkaft)

Waarom vragen Aziatische patiënten zelden pijnstilling, terwijl mensen uit de mediterrane wereld liefst zo snel mogelijk pijnmedicatie ontvangen? Wat betekent het om als verpleegkundige aan de slag te gaan in een multiculturele omgeving? En is de intensiteit van pijnexpressie rechtevenredig met de ervaren pijn? Pijn is universeel en onlosmakelijk verbonden met het menselijk bestaan. De laatste jaren kent de studie rond culturele aspecten van pijn en pijnperceptie een enorme evolutie. En wat blijkt? De betekenis van pijn en de expressie ervan worden gekleurd door de etnische achtergrond van de patiënt. Wie instaat voor de zorg van allochtone kinderen komt vaak in aanraking met misverstanden, conflicten en verwarring. Daarom dringt een multicultureel pijnbeleid in ziekenhuizen zich op. Om zieke kinderen op een kwalitatief hoogstaande manier te behandelen, moeten zorgdragers rekening houden met culturele verschillen en hun zorg daaraan aanpassen. Het gezicht van pijn biedt een overzicht van culturele factoren die de behandeling van pijn kunnen beïnvloeden. Aan de hand van praktische voorbeelden en handige tips wil Anouchka Desmet verpleegkundigen en alle personen die instaan voor de zorg van allochtone kinderen bewust maken van die culturele verschillen. Ze introduceert hierbij een uniek concept, pediatrisch cultuureel sensitieve pijninterventies (PCSPI), wat een leidraad vormt voor een multicultureel pijnbeleid.

NBD|Biblion recensie

Dit overzichtelijke boek met heldere lay-out probeert een brug te slaan tussen verschillende culturen, om tot een betere pijnanamnese en -bestrijding te komen bij de meest kwetsbare groep: allochtone kinderen. Het eerste deel geeft de westerse definitie van pijn en bespreekt de betekenis en definitie van pijn in andere culturen. Het tweede deel gaat in op culturele aspecten van pijn. Vervolgens wordt gekeken naar pijngedrag en pijnintensiteitsschalen die gebruikt kunnen worden bij de anamnese. In deel vier wordt over traditionele en andere pijnbestrijding gesproken. In een laatste hoofdstuk wordt het PCPSI-concept (Pediatrisch Cultureel Sensitieve Pijninterventies) uitgediept, een hulpmiddel in de zorg voor allochtone kinderen met pijn. Het boek is vlot geschreven en de concrete voorbeelden maken het boeiend. Jammer genoeg bevat de tekst af en toe onnodige herhalingen. Kaderstukjes zetten soms een conclusie in de verf. De referenties en woordenlijst zorgen ervoor dat we gemakkelijk op zoek kunnen naar bijkomende informatie. Voor wie met allochtone kinderen in aanraking komt, kan dit boek verhelderend zijn.
Redactie Vlabin-VBC (NBD|Biblion recensie)