Het laatste jaar van de mensheid

Samenvatting: Het laatste jaar van de mensheid (zoals op de achterkaft)

Rome, 31 december 1999. In de stad, maar ook in het 'Woonpark van de Eilanden' bereiden alle inwoners zich voor op de laatste nacht van het millennium: een vrouw is van plan wraak te nemen op haar overspelige echtgenoot en diens vriendin, twee vrienden besluiten niet geheel vrij van de dope de avond samen door te brengen, een advocaat bestelt een dominatrix om zich flink te laten vernederen, een muzikant wil vrede sluiten met zijn ex-vrouw, een opa besluit aan zijn kleinzoon te demonstreren hoe je een vuurpijl met militaire precisie kunt richten op de vijand, een stel op hol geslagen hooligans bezoekt onuitgenodigd een feestje, een gigolo verwent een gravin op leeftijd, een vrouw die in de newage zit, nodigt mannelijk gezelschap uit. Het laatste oudejaar van de mensheid is geschreven als een Tarantino-film: rauw, flitsend, gestileerd, heftig, humoristisch en ontnuchterend. Ammaniti is een virtuoze verteller die met één pennenstreek een
karakter neerzet, situaties schildert die zowel absurd als herkenbaar zijn en die alle verhalen van de personages met elkaar weet te verbinden. De laatste avond van het millennium wordt een avond die iedereen zich zeker zal kunnen herinneren in het volgende millennium, en met de rust en vrede in het 'woonpark' is het om twaalf uur 's nachts dan ook snel gedaan...

NBD|Biblion recensie

Niccolò Ammaniti (1966) brak door met de inmiddels ook verfilmde roman "Ik ben niet bang". Dit boek bevat acht verhalen. Ammaniti's personages zijn mensen van deze tijd, maar verre van doorsnee. Ze leven een leven waarin geweld en seks hand in hand gaan. De auteur verbindt die motieven met inventieve, thrillerachtige fantastische verhalen; hij lijkt een kruising te zijn van Belcampo, Jean Genet en Brett Easton Ellis, met hier en daar een snufje Roald Dahl. Maar Ammaniti is schokkender dan deze vier. Waar Easton Ellis ongeloofwaardig wordt door de overdrijving, blijft bij Ammanitti de lezer volledig in de realiteit opgaan, hoe rauw en gruwelijk die ook is. Dat maakt deze auteur zeer boeiend en bewonderenswaardig, temeer daar hij het vermogen heeft verkrachtingen en moorden te beschrijven met humor, spanning en stilistische elegance. Een bijzondere auteur, een indringende bundel, goed literair vertaald. Vrij kleine druk.
Drs. Cees van der Pluijm (NBD|Biblion recensie)