Het superdikke megaleuke moppenboek

Samenvatting: Het superdikke megaleuke moppenboek (zoals op de achterkaft)

Jan beklaagt zich bij zijn vriend. 'Mijn schoonmoeder is net een wandelend nieuwsblad.' 'Waarom? Praat ze dan zoveel?' 'Nee, maar ze verschijnt dagelijks.'

'Weet je dat er telkens als ik in- en uitadem op de wereld iemand doodgaat?' 'Dan moet je zeker een ander mondwater kopen.'

'Ik heb voor mijn vrouw een schoothondje gekocht, een sint-bernard.' 'Een sint-bernard? Dat is toch geen schoothondje?' 'U kent mijn vrouw niet...'

NBD|Biblion recensie

De moppen in deze dikke bundel in klein pocketformaat hebben vertrouwde, om niet te zeggen nogal traditionele thema's: veel grappen over schoonmoeders, overspel, dieren, domme blondjes, dronkelappen en seks, afgewisseld of in combinatie met gevatte of brutale antwoorden van scholieren in de klas en situaties op het werk. Ondanks de vaak erotische inhoud is de taal niet grof. Paginagrote cartoons in zwart-wit wisselen de tekst af. De doorgewinterde moppentapper zal veel materiaal bekend voorkomen. Met andere woorden: hoogbejaarde grappen met 'n flinke baard, waarvan je ook kunt vinden dat ze daardoor hun waarde bewezen hebben. Gemakkelijk weglezende lectuur voor een breed publiek, alhoewel moppen beter kunnen worden verteld dan gelezen.
Redactie/P.T. (NBD|Biblion recensie)