Ik haal je op, ik neem je mee

Wat andere klanten van dit boek vinden

Geweldig boek! Aanrader! De personages zijn echt erg mooi omschreven,en je leeft er helemaal mee mee! Ik heb het boek in 1x uitgelezen,echt fantastisch! Boeit van het begin tot het eind. Echt een boek om mee te nemen op vakantie,en lekker te lezen!!

Dit is een geweldig boekenjaar!!! Gelezen dit jaar, Haar naam was Sarah, De vliegeraar, De Koran, Duizend schitterende zonnen ,De Moskee en bij deze geweldige (in mijn ogen) roman hoort er ook bij, Ik haal je op ik neem je mee. Ik ga zeker lezen; Ik ben niet bang en RSVP.

Wat een verrassend boek met diepgang! Knap dat de auteur alle personages zo goed uit de verf laat komen. Soms gruwelijk, soms mooi. Ik ga zeker meer van deze schrijver lezen.

Nadat ik ‘Ik ben niet bang‘ van Niccolò Ammaniti had gelezen, wist ik het zeker: ik wil al zijn boeken lezen! Nu was het tijd voor het tweede boek: ‘Ik haal je op, ik neem je mee’.

‘Een klein fictief dorp, Ischiano Scalo, aan de Italiaanse Rivièra, is het toneel voor twee adembenemende liefdesverhalen. Graziano Biglia is een veertigjarige playboy – met geblondeerd haar, zonnebankteint en strakke leren broek – die het buitengewoon met zichzelf heeft getroffen. Hij speelt gitaar en is een groot fan van de Gipsy Kings. Na veel gereis en talloze affaires is hij naar Ischiano teruggekeerd om zich te settelen met zijn ‘geliefde’ Erica, die alleen maar op zijn geld uit is.

Gloria en Pietro zitten in dezelfde klas: zij is van goede komaf, woont in een villa in de heuvels, is mooi en zelfbewust. Hij is een schuchtere, onzekere en dromerige jongen, die lijdt onder het explosieve karakter van zijn vader – een verknipte herder – en is het mikpunt van de treiterijen van andere jongens uit zijn klas. Wanneer Pietro door drie van zijn kwelgeesten gedwongen wordt in te breken in de school, en later, onder andere omstandigheden, ook thuis bij zijn lerares Flora – die een geheime verhouding heeft met Graziano – raken alle hoofdpersonen op dramatische wijze met elkaar verbonden.’

Dit boek was een stuk dikker, maar ik vond het jammer dat ik hem uit had. Het boek komt als een soort dieseltrein op gang: eerst wordt heel rustig de situatie geschetst, je leert de personages kennen en dan langzaam aan gebeurt er steeds meer. De laatste hoofdstukken las ik echt met een verbijsterde uitdrukking op mijn gezicht. Die zag ik niet aankomen! Ammaniti schept niet alleen een wereld die zo echt is dat je er in kunt rondwandelen, hij is ook de meester van de plotwendingen.

Nu ik dit boek heb gelezen, ben ik alleen maar zekerder van mijn zaak: ik moet al zijn boeken lezen! En stiekem wil ik ook heel graag de verfilming van ‘Ik ben niet bang’ zien: ‘Io non ho paura’.

Zo'n veelheid en volheid aan karakters, vele gebeurtenissen in diverse levens; het leest makkelijk maar voelde soms "machtig" aan, als een chocolademousse met ook nog eens veel slagroom. Maar laat ik daar nou dol op zijn en het altijd tot op het laatste vleugje opmaken....
Het zowat door de rest van de wereld vergeten stadje heeft inwoners met hun eigen tragi verhalen des levens, allen op een humoristische, soms wat scherpe manier vertelt. Je lijkt van links naar rechts te zoeven, maar steeds meer wordt duidelijk dat behalve de vele zijsporen de main focus bij Graziano, Pietro en Flora ligt.
Eigenlijk wil iedereen op zijn eigen manier ontsnappen aan de realiteit, waarbij volwassenen uitermate onvolwassen kunnen overkomen, anderen bijzonder serieus voor hun leeftijd zijn. Een veelheid aan gebeurtenissen trekken aan je voorbij, bijna filmisch, tot je je plots realiseert dat je totaal gegrepen, met een veelheid aan emoties, in een ruk doorleest. Van de tralala humor en wendingen naar ademloze momenten van stilte waarin je verneemt wat er deze drie niet meer te vergeten hoofdpersonen gebeurt.
Originele stijl van schrijven en na deze kennismaking is het voor mij een must om zijn bestseller Ik ben niet bang ook te lezen.

Mooi boek, waarin verschillende verhaallijnen bijeen komen. Persoonlijk vind ik de stukken vanuit het perspectief van Pietro veel sterker dan vanuit het perspectief van Graziano. Graziano vind ik als personage niet erg goed uit de verf komen en niet erg geloofwaardig: een 44-jarige vent die geestelijk niet veel verder is dan een 18-jarige. De lerares Flora vind ik eigenlijk de enige volwassene die wel goed uit de verf komt. De beschrijvingen van Pietro, Gloria en de andere kinderen zijn zeer treffend en levensecht. Om deze redenen vind ik ook 'Ik ben niet bang' een beter boek dan 'Ik haal je op, ik neem je mee. 'Ik ben niet bang' is volledige geschreven vanuit het perspectief van een kind en de de wereld waarin een kind leeft en daarin is Niccolo Ammaniti een meester in.

Danielle Knippenborg, Alphen aan den Rijn

IK VOND DIT BOEK NIET ZO MOOI ALS IK BEN NIET BANG.
VIND HET DUS GEEN AANRADER EN NIET GEWELDIG.HEB VELE MOOIERE BOEKEN GELEZEN.
OP HET EIND GAAT HET NOG WEL,MAAR VOND OOK ALLEEN HET VERHAAL MET PIETRO EN GLORIA NOG TE DOEN.ALS DE SCHRIJVER HET VERHAAL VAN GRAZIANO WEG HAD GELATEN WAS HET BOEK DENK IK EEN STUK MOOIER.OP ZICH WEL MAKKELIJK TE LEZEN.
MAAR MIJN BOEK IS HET ABSOLUUT NIET.

Schrijf zelf een beoordeling

Schrijf zelf ook een beoordeling over dit boek
(Om de betrouwbaarheid te vergroten vragen wij u eerst in te loggen)