Journalistieke cultuur in Nederland

Samenvatting: Journalistieke cultuur in Nederland (zoals op de achterkaft)

Journalistiek is altijd de inzet van verwoed debat. Hebben journalisten te veel of juist te weinig macht? Luisteren ze te veel of juist te weinig naar het publiek? Vertellen ze verhalen en verzinnen ze mediahypes of brengen ze de nuchtere feiten? En wie zijn dat eigenlijk, die journalisten? Wat drijft hen en wat zijn de gevolgen van hun handelen, bijvoorbeeld voor de politiek, de monarchie, de sport, het kunstleven, de televisie en de informatiemaatschappij?
Deze en andere boeiende vragen staan centraal in het boek Journalistieke cultuur in Nederland. In 25 beschouwingen geven toonaangevende wetenschappers en journalisten een panoramisch beeld van thema's die de Nederlandse journalistiek van de twintigste eeuw raken. Opgenomen zijn historische en actuele analyses over politiek en media, uiteenlopend van de bemoeiingen van Colijn, Romme en Den Uyl met de journalistiek in hun tijd tot de huidige haat-liefdeverhouding tussen journalisten en politici, die dagelijks een paringsdans in Den Haag opvoeren. Trends in de geschreven en audiovisuele journalistiek worden geschetst aan de hand van de vriendinnen van kroonprins Willem-Alexander, het conformisme van sportjournalisten, maar ook door een blik in de curieuze wordingsgeschiedenis van Nova en het fenomeen ontbijt televisie. Verscheidene bijdragen handelen over de betekenis van journalistiek in een multiculturele maatschappij die overspoeld wordt door informatiestromen uit binnen- en buitenland. Met de opkomst van nieuwe media en onder invloed van meer individuele en consumptieve leefstijlen, staat de journalistieke professie onder hevige druk. Het roept de cruciale vraag op of, en zo ja hoe, de journalistiek als onafhankelijke professie zal overleven.

NBD|Biblion recensie

Dit boek bestaat uit vier delen: journalistiek en politiek, een eeuw schrijvende journalistiek, vijftig jaar televisiejournalistiek en perspectieven in de journalistiek. Elk deel bevat weer tussen de vijf en zeven hoofdstukken. Afhankelijk van persoonlijke interesse zal de lezer het ene betoog interessanter vinden dan het andere. Feit is dat de meeste auteurs door de wol geverfde mediadeskundigen zijn (journalisten en wetenschapsbeoefenaars) en weten waar ze het over hebben. De lezer krijgt een goed beeld van de veranderingen in de journalistiek, van de geschiedenis en van de toekomst, van de macht en onmacht van journalisten. Veel van de hoofdstukken zijn de uitwerkingen van verhandelingen tijdens een driedaagse conferentie over journalistiek en media die in de Balie (Amsterdam) werd gehouden.
MarianneTimmer (NBD|Biblion recensie)