Kamer zeven

Samenvatting: Kamer zeven (zoals op de achterkaft)

In kamer zeven liepen witte jassen in en uit en waren er familieleden en vrienden. In kamer zeven rook het naar ziekenhuis en hoorde ik stemmen van verplegers en geluiden van apparaten. In kamer zeven gebeurde er iets wonderlijks, leven en dood ontmoetten elkaar. En in die ontmoeting zijn er naakte ogen die je aankijken volgens Levinas en sta je in relatie met een Jij of een Het aldus Buber. En ben je, in woorden van Ricoeur, krachtig en kwetsbaar en volgens Nagy op zoek naar een balans van geven en ontvangen. In iedere kamer komende professionele zorg en de familiezorg elkaar tegen en geven zij gezamenlijk de dood een gezicht.

NBD|Biblion recensie

De auteur is een een jonge vrouw met een formidabele staat van dienst. Haar cv vermeldt onder meer functies als gastdocente aan het UMC Radboud, de Hogeschool van Amsterdam en Rotterdam; haar promotie op het onderzoek 'Family care and care responsibility, the art of meeting each other'. Zij is ook werkzaam bij de Academische Werkplaats Ouderenbeleid en Familiezorg en heeft zich als psychologe in opvoedingsfilosofie gespecialiseerd. Aan enkele - ontroerend beschreven - voorbeeldverhaaltjes over het sterven en de begeleiding van stervenden koppelt zij in dit boek filosofische beschouwingen van Levinas, Buber, Ricoeur en Boszormenyi-Nagy en daarna een reeks vragen, bedoeld om een dialoog op gang te brengen. Een en ander lijkt voornamelijk bedoeld voor hogeschoolstudenten en andere denkers op haar vakgebied. De moeder van de auteur, pedagoge en theologe, werkte mee aan de teksten en Victor Sonna, Afrikaans kunstenaar, zorgde voor gevoelige en kleurrijke illustraties.
T. van Oirschot-Sparla (NBD|Biblion recensie)