Koffiedik zingen

Samenvatting: Koffiedik zingen (zoals op de achterkaft)

De dichter zit in Koffiedik zingen de tijd op zijn huid. Hij jankt, schmiert, schreeuwt en zeikt uit wanhoop en pure frustratie, omdat hij het ook allemaal niet weet. Hij heeft hooguit het besef dat het altijd overal zo geweest is, daarom ziet hij parallellen met de doeners die zijn lijf bestieren of hoe Nero christenen en leeuwen samen op de affiches plaatste voor de spelen in het Colosseum.

NBD|Biblion recensie

Aan traditionele poëzie-elementen als klankovereenkomst, metrum en hiërarchische regelbouw (innerlijke vorm) laat Daniël Dee (o1975) zich niks gelegen liggen in deze fraai vormgegeven bundel van 5 afdelingen. De consequentie is dat de waarde van zijn teksten uit de inhoud, zegging en uiterlijke vorm gehaald moet kunnen worden. Bij Dee vallen deze drie begrippen grotendeels samen. Hij werkt sterk associatief in meestal lange zinnen die, als je eenmaal het gewenste ritme volgt, voor een snelle leesrit garant staan langs veel taalvondsten (bijvoorbeeld neologismen en afgebroken woorden) en verrassende perspectieven. Dee is meer proces- dan productgericht, maar geen echte vernieuwer. Nog niet! Voor de lezer houdt een en ander in dat in dat hij, anders als bij de meeste poëzievormen, uit het taaldrab (zie titel) zelf een kern moet samenstellen, een zingeving moet peuteren, afhankelijk van zijn instelling. Dit werk is daarmee uitdagender voor de literaire voorhoede dan voor het grote publiek. Eén fragment: 'jij bent een lippenaflikkend latinsausje mijn sherry / laat mij de vloer voor je dans'.
Albert Hagenaars (NBD|Biblion recensie)