Marie Bonaparte 1882-1962

Samenvatting: Marie Bonaparte 1882-1962 (zoals op de achterkaft)

In Nederland heeft slechts een enkeling gehoord van Marie Bonaparte, 'de Franse prinses die Freud hielp vluchten voor de nazi's'. Dat wekt verbazing, want alleen al de hechte band tussen Freud en de rijke Marie Bonaparte is intrigerend. Maar een biografie verdient de laatste Bonaparte toch allereerst om haar eigen moeizaam en moedig leven. Haar moeder stierf toen zij een maand oud was, en Marie zou haar overal en altijd blijven zoeken. Zij groeide uit tot een royal met een vak, een psychoanalyticus met een tiara.
MARIE BONAPARTE vertelt het verhaal van een vrouw die worstelt met de tegenstelling tussen vrouwelijkheid en ambities.

NBD|Biblion recensie

Voortbordurend op de biografie van Bertin (1982), Bonapartes eigen neergeschreven jeugdherinneringen (1958) en honderden brieven schreef Hanna Stouten een boeiende biografie over de Franse prinses en psychoanalytica, deze 'laatste Bonaparte' (1882-1962). Zij komt naar voren als een royal die tot de verbeelding spreekt en over aanzienlijke intellectuele en sociale gaven beschikte, maar ook als een tragische figuur die haar moeder zeer jong verloor, een turbulent gezins- en liefdesleven had en die haar psychoanalytische ambities niet echt kon waarmaken. Haar analyse bij Freud is de spil waarrond de hele biografie draait. Haar belang ligt uiteindelijk eerder in haar organisatorische gaven en haar invloedrijke persoonlijkheid (bijvoorbeeld haar cruciale rol in het ontstaan van de Société Psychanalytique de Paris en haar conflicten daarin met Lacan, haar hulp bij Freuds vlucht naar Londen) dan in haar inhoudelijke psychoanalytische bijdragen (zoals haar boek over de vrouwelijke seksualiteit). Stouten schreef een gevoelige en leesbare biografie, waarin afstandelijkheid en betrokkenheid met elkaar wedijveren.
Dr. Michel Thys (NBD|Biblion recensie)