Mijn laatste verslag

Samenvatting: Mijn laatste verslag (zoals op de achterkaft)

Friesland bezat kort na de Tweede Wereldoorlog een bonte verscheidenheid aan media: zes dagbladen (Friesch Dagblad, Leeuwarder Courant, Friese Koerier, Het Vrije Volk - editie Friesland en Ons Noorden - editie Friesland), vijftien streekbladen en een (Friestalige) Regionale Omroep, de RONO. Een legertje journalisten was dagelijks op pad om de Friese lezers en luisteraars op de hoogte te houden van het wel en wee van de Friese samenleving. Een van die journalisten was Arend Wijnsma. Bij diverse gelegenheden in de opbouwfase van het naoorlogse Friesland ontmoetten de collega's van de diverse media elkaar. Zij probeerden elkaar, naar goed journalistiek gebruik, zoveel mogelijk vliegen af te vangen. Maar ze voelden zich ook in zekere mate met elkaar verbonden. Uit de schatkamer van zijn geheugen, zoals Wijnsma dat noemt, heeft hij een aantal herinneringen opgediept aan bijzondere voorvallen uit zijn loopbaan als journalist, voorlichter en columnist. In Mijn laatste verslag toont Wijnsma zijn talent als chroniqueur van humoristische voorvallen met historische waarde. De prachtige foto's ondersteunen het geheel. Hiermee is een bijzonder stukje persgeschiedenis vastgelegd.

NBD|Biblion recensie

Met deze bundel blikt oud-journalist Arend Jan Wijnsma nog eenmaal terug op zijn loopbaan als verslaggever. Die begon in 1946, toen Wijnsma besloot het roer om te gooien en zich meldde bij de Nieuwe Dockumer Courant. Hij deed er ervaring op in de naoorlogse journalistiek en met die bagage op zak kon hij aan de bak bij het Friesch Dagblad. 'Het echte werk' leverde hem een kleurrijk leven op, in het beroep dat omgeven was door 'een waas van geheimzinnigheid en avontuur'. Vreemde voorvallen, stunts, interessante (moord)zaken, reisjes: Wijnsma genoot met volle teugen. In '69 werd hij perschef bij zijn geliefde provincie Friesland, waar hij vooral moest wennen aan het ambtelijke tempo. Dat lag stukken lager dan hij gewend was. In '88 volgde zijn pensionering, maar zijn liefde voor journalistiek en schrijven bleef kriebelen. En al is hij zelf de eerste om toe te geven dat verheerlijking lonkt, deze bundeling van zijn memoires is een liefdevol werkje dat inzicht geeft in de journalistiek van toen. Een passie die op een vrijdag in mei '46 kwam om nooit meer te verdwijnen. Het boek is geïllustreerd met enkele foto's en afbeeldingen in zwart-wit.
P. Driessen (NBD|Biblion recensie)