Mijn vader lijkt op Barbapapa

Samenvatting: Mijn vader lijkt op Barbapapa (zoals op de achterkaft)

Het lijkt of er een toenemend aantal kinderen geboren wordt dat meer weet, ziet, hoort en/of voelt dan gemiddeld. In dit boek praten dertig van deze kinderen, tussen de vijf en twaalf jaar, onbevangen over hun buitengewone ervaringswereld vol liefde, kleuren, geesten, engelen en vorige levens. Behalve de kinderen zijn ook hun ouders geïnterviewd, die de verhalen van hun kroost in een groter perspectief plaatsen.

NBD|Biblion recensie

Nieuwetijdskinderen zijn voor volwassenen vaak lastig te begrijpen en hun verhalen zijn erg moeilijk te geloven. Ze praten namelijk met overledenen, zien aura's en lijken toekomstige gebeurtenissen te kunnen voorspellen, om maar een greep te doen. In dit boek onderzoekt de schrijfster aan de hand van interviews de ervaringen van deze bijzondere kinderen. Het belangrijkst is dat zij aantoont dat nieuwetijdskinderen niet alleen zijn met hun ervaringen. Gelukkig hebben de meeste van hen ouders die veel begrip voor hun kinderen hebben, ze zijn oprecht geïnteresseerd in hun verhalen. Wat vooral opvalt, is dat de meeste ouders hun kinderen niet in de weg staan, alleen een enkeling heeft niets met de verhalen die hun kinderen aandragen. De foto's van Erik Buis zijn prachtig, een eerbetoon aan elk geïnterviewd nieuwetijdskind. Voor iedereen die interesse heeft in de bijzondere kinderen die in deze nieuwe tijd geboren zijn.
P. Raadsen (NBD|Biblion recensie)