Mio, mijn Mio

Samenvatting: Mio, mijn Mio (zoals op de achterkaft)

'Aan de koning van het Land in de Verte, Degene die je zo lang hebt gezocht, is op weg. Hij reist door dag en door de nacht, en hij draagt in zijn hand een teken, de gouden appel.' Ik begreep er geen woord van. Maar ik werd zo wonderlijk koud over mijn hele lichaam. Ik haastte me de kaart in de brievenbus te stoppen. Wie was het, die door dag en door nacht reisde? En wie droeg er een gouden appel in zijn hand? Toen keek ik toevallig naar de appel die ik van tante Lundin had gekregen. En de appel was van goud...

NBD|Biblion recensie

De vermissing van Bo(sse) Olsson luidt Mio's geschiedenis in: Bosse bestaat niet meer - door een geest uit een bierfles te bevrijden is de emotioneel verwaarloosde wees Bosse prins Mio geworden, geliefde zoon van de koning van 'Het Land in de Verte'. Hij krijgt een speciale opdracht: het verslaan van de verschrikkelijke ridder Kato, verpersoonlijking van het kwaad. Alleen Mio kan die taak vervullen. Dit uit 1956 stammende verhaal is als voorloper te zien van 'De gebroeders Leeuwenhart', maar mist nog de diepte, al zijn de aanzetten wel voelbaar: de symboliek van goed en slecht, de duidelijke sprookjesformules, o.a. herhalingen van bepaalde zinnen ('maar toen gebeurde er iets wonderlijks'). De gebeurtenissen komen traag op gang: pas in de tweede helft ontwikkelt zich actie. De bespiegelende ik-vertelling van het brave figuurtje is enigszins ouderwets. Met zwart-wittekeningen in waterverf-pen techniek; moderne bandillustratie. Voorlezen zal dit, toch inmiddels klassieke, verhaal het beste recht doen. Vanaf ca. 8 jaar.
Hendrien Kars-ten Cate (NBD|Biblion recensie)