Oogsteen

Samenvatting: Oogsteen (zoals op de achterkaft)

Kan grond verstoord raken? Kunnen dagen bedrieglijk zijn? Kan zelfs steen buigzaam blijken? In de even rijpe als gelaagde poëzie van Hester Knibbe wel. Al meer dan vijfentwintig jaar kijkt zij in haar gedichten met listige aandacht naar wat haar omringt. Levens, zelfs van dierbaren, zijn vergankelijk, maar de troost van het tijdelijke schuilt voor de dichteres in een soort elementaire strijd met De Tijd. Als een demiurg ontleedt ze tastbare lagen in de humus van eeuwen en analyseert ze complexe gevoelens en sentimenten. Door die aanpak is haar poëzie uiterst herkenbaar en persoonlijk. In haar gedichten wil Hester Knibbe zich laten kennen. Helder, trots, onvervaard en met een zweem melancholie die weerbarstig kan zijn. De tijd is niet háár de baas, zij neemt de tijd om ook de meest particuliere gevoelens te verwoorden in de onbuigzame vorm van het tijdeloze gedicht.

NBD|Biblion recensie

Zoals wel vaker het geval is: als een dichter de kans krijgt een verzamelbundel samen te stellen, zie je pas goed hoe consistent èn in ontwikkeling een oeuvre is. Dat geldt heel mooi voor de (zeer royale) keus die Hester Knibbe (1946) uit haar poëzie heeft gemaakt. 'Oogsteen' (een titel die kijken en leven/dood met elkaar verbindt) is een indrukwekkende verzameling, evenwichtig opgebouwd, zoals elk gedicht afzonderlijk bij Knibbe getuigt van maat houden, zoeken naar een juist evenwicht tussen distantie en intimiteit, het algemeen menselijke en het zeer persoonlijke. De grote thema's - tijd, dood - schuwt ze allerminst, maar ze ziet ze zich afspelen in het klein, in het dagelijks, huiselijk leven, in schilderijen, in de Griekse oudheden etc. Wie de bundel van voor naar achter doorleest, maakt in zekere zin met Hester Knibbe een levensreis mee, elk gedicht een persoonlijke zingeving van wat op reis gezien wordt en ervaren. Het titelgedicht eindigt met: 'Het is nu. [...] / Zij kent / de blink van een oogsteen en de kras erin, zij vertrouwt / alsnog op haar hakken, dat die haar dragen / naar einde en aanvang van alle beweging.' Zo is het. Prachtig, waardevol werk. Hester Knibbe kreeg er onlangs de Adriaan Roland Holstprijs voor.
T. van Deel (NBD|Biblion recensie)