Rouw in de zijlijn

Samenvatting: Rouw in de zijlijn (zoals op de achterkaft)

Rouw in de zijlijn is het eerste boek waarin een groot aantal zussen uitgebreid beschrijven hoe ze het verlies van hun broer of zus beleven. Uit deze verhalen blijkt dat een broer of zus verliezen je hele binnenwereld overhoop haalt, maar ook dat er veel liefde tussen broers en zussen bestaat en blijft bestaan, ook na de dood.

In deze verhalen zoeken zussen naar een innerlijke en uiterlijke balans na het verlies van een broer of zus.

De zussen hebben hun verhaal geschreven als eerbetoon aan hun overleden broer of zus, maar ook om te helpen de aandacht te vestigen op een rouwproces waar nog veel te weinig over gesproken en geschreven wordt.

NBD|Biblion recensie

Als een broer of zus sterft, gaat de meelevende aandacht altijd vooral uit naar de partner van die overledene, naar zijn/haar kinderen of ouders. Vaak komt er de klacht van een broer of zus, vooral als ze wat ouder, volwassen zijn, dat er eigenlijk nauwelijks aandacht wordt gegeven aan hen. In dit boek vertelt een aantal vrouwen, in de leeftijd van 26 to 67 jaar, over wat het met hen deed/doet. Hun rouw wordt vaak niet serieus genomen. Bijna in elk van de 38 verhalen komt die klacht naar voren. De samensteller van dit boek (een vrouw) verloor zelf een broer en eigenlijk was dit een indirecte aanleiding (naast een verzoek van de uitgever) om een boek samen te stellen over rouw van broers en zussen. Ze is ook vast van plan nog een boek te laten verschijnen, waarin mannen/jongens schrijven over hun ervaringen na zo'n - dichtbije - dood. De meeste schrijfsters van dit boek ervaren het schrijven van hun verhaal als een uitstekende manier van rouwverwerking. Een boek dat veel ogen zal openen voor dit dikwijls verborgen verdriet van zussen na de dood van een broer of zus. Met een aantal kleine familiefoto's in zwart-wit.
T. van Oirschot-Sparla (NBD|Biblion recensie)