Spreken, zwijgen en,...schrijven

Samenvatting: Spreken, zwijgen en,...schrijven (zoals op de achterkaft)

'Het onbewuste is gestructureerd als taal', aldus een fameuze frase van Jacques Lacan. Geen wonder dat het spreken een voorname rol speelt binnen de psychoanalyse. Maar de analyticus is minstens zo geïnteresseerd in wat tussen de regels niet gezegd wordt en waar de tekst hapert. Het primaat ligt bij de betekenaar, bij het 'zeggen op zich', en niet bij de betekenis. Om die reden heeft de psychoanalyse een sterk gevoel voor taal ontwikkeld - voor woordspelingen, voor ritme, voor stijl, kortom, voor het literair boetseren van taal. Deze essaybundel gaat in op alle aspecten van de psychoanalyse die te maken hebben met taal en geeft een overzicht van de meest recente inzichten in dit domein.

NBD|Biblion recensie

Dit eerste deel uit een reeks van de Gentse Stichting voor Psychoanalyse en Cultuur bevat bijdragen van verschillende auteurs rond uiteenlopende aspecten van de psychoanalyse die te maken hebben met de taal. In een inleidende bijdrage focust Peter Verstraeten op de twee taaluitingen - spreken/zwijgen en schrijven - in relatie tot de psychoanalyse, en schetst hij een korte inhoud van de bijdragen. Die zijn zowel wat opzet als inhoud betreft redelijk divers: een literair essay van Arnon Grunberg over extase staat naast teksten van specialisten over de plaats van de taal in de psychoanalytische theorie en praktijk, over Freud als woordkunstenaar, over literatuur en psychoanalyse (zo is er een analyse van Charlotte Mutsaers' roman 'Rachels rokje'). Op het diepgravende en boeiende, maar complexe essay van Marc De Kesel over het lacaniaanse 'primaat van de taal' na, zijn de meeste teksten vrij kort en min of meer toegankelijk voor een ruimer publiek. Een hybride en af en toe boeiende bundel voor lezers met een interesse in psychologie, filosofie en cultuur. Met bibliografieën per bijdrage.
Redactie Vlabin-VBC (NBD|Biblion recensie)