Te leven op duizend plaatsen

Samenvatting: Te leven op duizend plaatsen (zoals op de achterkaft)

Jo Otten was een Rotterdamse schrijver die tijdens het interbellum naar erkenning zocht, maar vanuit de kantlijn van de Nederlandse literatuur machteloos moest toezien hoe zijn medestrevers, onder wie de essayist en criticus Menno ter Braak, de dienst uitmaakten. Dit boek schetst Ottens ontwikkelingsgang. Het is het tragische verhaal van een hypersensitieve intellectueel die zichzelf op afstand zette door in woord en gebaar te protesteren tegen de ongeschreven wetten die hem hinderden in zijn emotionele en geestelijke beweingsvrijheid.

NBD|Biblion recensie

Jo Otten (1901-1940) is een van de vele kleine schrijvers uit het interbellum. Hij schreef voor De Stem, Haags Maandblad, De Nieuwe Rotterdamsche Courant en hij promoveerde op een proefschrift over het fascisme. Otten werd in mei 1940 in Den Haag getroffen door een Duitse bom. In deze ruim achthonderd pagina's dikke biografie (oorspronkelijk een proefschrift) beschrijft Rob Groenewegen op gedetailleerde wijze het korte leven en werk van de in Rotterdam geboren Otten, op veel pagina's staat wel een lang citaat in de vorm van een tekstblok. Bekendste werk van Otten is 'Bed en Wereld' (1932). Zijn essay 'Mobiliteit en Revolutie', ook uit 1932, is in dit boek herdrukt. In het nawoord zegt de biograaf dat zijn studie een gefragmenteerd karakter heeft, dat 'heeft iets modernistisch'. Voor geïnteresseerden in het interbellum en het Rotterdamse literaire leven.
Hans Renders (NBD|Biblion recensie)