Tranenpotjes en geluksarmbanden

Samenvatting: Tranenpotjes en geluksarmbanden (zoals op de achterkaft)

Na het verschijnen van Je mag me altijd bellen vroegen mensen Karin Kuiper vaak: Hoe gaat het nu met de kinderen? Hoe gaan zij om met de dood van hun vader? Een vraag die niet eenvoudig te beantwoorden is. Net als volwassenen rouwen kinderen om het verlies van iemand die hun lief was, maar zij gaan op geheel eigen wijze om met de complexe gevoelens en emoties die ze tegenkomen. Dit boek laat zien hoe je kinderen in dit proces kunt begeleiden en ondersteunen.

NBD|Biblion recensie

Het is nu meer dan zes jaar geleden dat de vader van Bobbie, Noa en Dante (de bekende auteur Karel Glastra van Loon) gestorven is. Na 'Je mag me altijd bellen'* (2008) over de eerste 1001 dagen van rouw, is dit het tweede boek: hoe gaat het nu met het gezin Glastra van Loon? Hoe gaat het met een gezin, na de eerste jaren van rouw? Wat betekent dit voor (jonge) kinderen? Hoe gaan zij om met het verlies en alle gevoelens en herinneringen daarbij? Verandert er iets in dit verlies na verloop van jaren? In korte columnachtige verhaaltjes delen Bobbie, Noa en Dante en hun moeder hun ervaringen met de lezer. Ieder in een eigen deel, op een eigen manier, gebaseerd op de herinneringen die ze wel/niet aan hun vader hebben, vertellend en tekenend. Daarna volgt het gedeelte van het gezin; hierin gaat het vooral over de ervaringen van een gezin met één ouder, over Moederdag en Vaderdag, over oppassen en 'het papaboek'. Het laatste deel bestaat uit een kort, informatief gedeelte voor ouders, over hoe om te gaan met verdriet van kinderen. Mooie uitgave met enige zwart-witillustraties over rouw en doorgaan met leven. Voor lotgenoten, ouders/opvoeders, familie en vrienden. Kan ook selectief gebruikt worden om aan kinderen vanaf ca. 9 jaar voor te lezen en over te praten.
Hannelore Rubie (NBD|Biblion recensie)