Verboden Liefde

Samenvatting: Verboden Liefde (zoals op de achterkaft)

"Waarom heeft Allah mij gestraft?" riep moeder Jokhoe huilend uit toen haar zoon haar vertelde dat hij op mannen viel. Ze wist niet eens wathomoseksualiteit was. Veel later, als ze schrijver Sandew Hira vertelt overhaar eerste reactie, zegt ze er steeds bij: "Mijn zoon is homo en hij is zó", waarbij ze met haar duim ferm naar boven wijst. Mevrouw E.S. Jokhoe-Bodha is één van de tienduizenden moeders in de Surinaamse gemeenschap die op enig moment in hun leven voor de vraag zijn gesteld: houd ik meer van mijn cultuur of van mijn kind? En cultuur staat voor een brede mix van geloof, waarden en normen, overgeleverde opvattingen van generatie op generatie. En in die cultuur is liefde van mannen voor mannen en vrouwen voor vrouwen een verboden liefde. Het boek Verboden liefde - homoseksualiteit in de Surinaamse gemeenschap gaat over de vraag hoe hetero's in de Surinaamse gemeenschap omgaan met homoseksualiteit. "Die hetero's zijn de ouders, kinderen, familieleden en vrienden van Surinaamse homo's en lesbiennes. Sandew Hira heeft op basis van interviews met Surinaamse homo's, lesbiennes en hetero's een beeld geconstrueerd van de complexe emoties die naar boven komen als blijkt dat een vader, moeder, zoon, dochter, broer, zus, vriend of vriendin zijn of haar homoseksuele voorkeur bekend maakt. Het proces van afstoting, tolerantie en acceptatie komt op een indringende wijze tot uitdrukking in bewogen verhalen die aantonen hoe een gemeenschap verandert als verboden liefdes ontluiken en tot wasdom komen.

NBD|Biblion recensie

De uitroeien-met-wortel-en-tak-retoriek van het Surinaamse parlementslid Ronny Asabina (BEP) onderstreept de noodzaak van deze door een Surinaamse vlag gesierde uitgave over de situatie van homoseksuele mannen en vrouwen in Suriname. Surinamers hebben vaak last van een religieus bevlogen afkeer van homoseksuelen. Voor mannen geldt, dat bij christenen (vaak van evangelische of charismatische gezindte), islamieten, hindoestanen en marrons (die veelal een traditioneel Afrikaans-Surinaams geloof aanhangen) homoseksualiteit geen probleem hoeft te zijn. Zolang homo's maar met een vrouw trouwen, kinderen verwekken en hun homoseksualiteit ergens uitleven waar familie, collega's, buren en kennissen er niets van merken; ook niet in Nederland. Landbouwgif biedt te vaak 'verlossing'. Ook lesbo's hebben het niet gemakkelijk, al worden ze bij de marrons meer geaccepteerd. Surinamers hebben traditioneel weinig moeite met 'schuurvrouwen', die 'het' met mannen en met elkaar doen. Om dan samen de door vele vaders verwekte kinderschaar op te voeden. Dit opmerkelijke fenomeen wordt helaas niet uitgediept. Wel aandacht voor homo-organisaties, 'hier' en 'daar'.
Rob Bolman (NBD|Biblion recensie)