Ze noemen mij Gabriel

Samenvatting: Ze noemen mij Gabriel (zoals op de achterkaft)

Gabriel is zwaar autistisch. Hij leeft in zichzelf gekeerd. In dit boek beschrijft zijn moeder wat het is te leven met zon opgroeiend kind. Wat dit boek ver boven andere getuigenissen uittilt, is het talent van Kate Rankin de wereld door de ogen van Gabriel te zien. Zo stelt zij de lezer in staat iets te voelen van wat het wil zeggen, te zijn als Gabriel.

NBD|Biblion recensie

Gabriël, de zoon van Kate Rankin, is ernstig autistisch: hij praat niet, heeft weinig taalbegrip, kent geen gevaar, is hyperactief, krijgt epileptische aanvallen en doet het (op vijftienjarige leeftijd) nog altijd in zijn broek. Rankin beschrijft, vaak in dagboekvorm, hoe het is te leven met een opgroeiend kind met dergelijke moeilijkheden, maar geeft ook aan hoe zijn levendigheid en humor mensen kan vertederen. Het is een verhaal van menselijk uithoudingsvermogen, van trouw en frustratie. Rankin probeert de wereld ook te zien door de ogen van Gabriël en stelt de prangende vraag naar de levenskwaliteit van mensen met autisme. Haar openheid, bijvoorbeeld over Gabriëls gebrek aan zindelijkheid of haar bij momenten strenge, hardhandige opvoedingsmethode, werkt confronterend. Een bijzonder waardevol en inlevend boek dat in het Engels al in 2000 verscheen en daarvoor gedeeltelijk in krantenstukken. Kate Rankin blijft intussen verder getuigen over haar leven met Gabriël. Het boek bevat enkele zwart-witfoto's.
Redactie Vlabin-VBC (NBD|Biblion recensie)