Zingt de zee

Samenvatting: Zingt de zee (zoals op de achterkaft)

Zingt de zee is de vijfde dichtbundel van Jacobus Bos (1943). Eerder verscheen van hem Mijn blauwe evenbeeld (1987), De zon verbergt de oceaan niet (1989), Wie vliegt die (2002) en Liefde #8211; onbeil (2004).

NBD|Biblion recensie

Vijfde bundel van de dichter (1943) na 'Liefde - onheil' uit 2004. Acht afdelingen groeperen zich: Naar Zee - In mijn naam zingt de zee - De drinker - Het raadsel - Vaarwel rivier vaarwel - 1961 - Een man een man - Alsof. Meer descriptief dan hermetisch, binnen een ruim opgevat thema, inclusief drank, roes, bordeelbezoek en de altijd dreigende of aanwezige dood: 'Al dat eigenzinnige water. / Wat het weet maar niet prijsgeeft.' Impressies van een woelig leven (van ketelbinkie tot man met zelfinzicht) met een romantische (erotische en suïcidale) inslag: 'Ik weet zeker dat ik de rest van mijn leven / hier op haar blijf wachten.' Poète maudit die zich schrijvend overeind houdt? Hij beschouwt zich als ruiter zonder paard alsof hij geen greep meer op zijn wil heeft. Het thema verschaft de gedichten ook een zekere monotonie, waarvan de lezer al dan niet houdt. De zee blijft trekken 'terwijl zij altijd in Parijs wil blijven.' Niet toevallig dat de naam Vaandrager opduikt? Idioom dat op den duur wat sleets wordt. 'Soms zijn we precies wat we lijken. / Zeelui zonder zee en zonder schip.'
Wijnand Steemers (NBD|Biblion recensie)