Je moet dansen op mijn graf

Samenvatting: Je moet dansen op mijn graf (zoals op de achterkaft)

NBD|Biblion recensie

"Ik moet gek zijn. Dat had ik altijd al kunnen weten. Als de dood je hobby is, dan moet je gek zijn. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben misschien wel gek. Maar ik ben niet krankzinnig". Met deze intrigerende woorden begint het in dagboekstijl geschreven levensverhaal van de 16-jarige Engelse jongen Hal. Hij werd gearresteerd wegens grafschennis omdat hij de belofte nakwam te zullen dansen op het graf van zijn overleden vriend Barry. Zijn maatschappelijk werkster adviseert hem zijn gedrag, de voorgeschiedenis en de motieven te analyseren en te noteren. Zo ontstaat een stroom van herinneringen aan de homofiele vriendschap tussen de twee ("Dit Monument voor Twee Gestorven Mensen"), overvloedig afgewisseld door overpeinzingen ("Dit Mozaïek van de Ik-die-Ik was"). Een fascinerend gegeven, spannend en inleefbaar uitgewerkt in een prachtige vertaling. Een literair en psychologisch mozaïek dat, juist daardoor, meer leeservaring vraagt dan van een 14-jarige verwacht kan worden.
Redactie (NBD|Biblion recensie)